Każdy zna powiedzenie, że koty mają dziewięć żyć. O ile prawdą jest, że koty to silne i niezależne zwierzęta, które wychodzą bez szwanku z wielu tarapatów. To jednak zdarzają się sytuację, w których musisz interweniować i udać się do lekarza weterynarii. Posiadanie futrzastego przyjaciela to nie tylko zabawa, ale również odpowiedzialność i obowiązki. Zabierając kota do swojego domu, nakładasz na siebie obowiązek dbania o jego zdrowie. Pamiętaj, że zdrowy kot to szczęśliwy kot.

Regularne wizyty kontrolne u weterynarza mogą zapobiec rozwojowi wielu chorób. Jeżeli pomiędzy wizytami zauważysz jakiekolwiek niepokojące sygnały, typu charczenie, zmniejszony apetyt lub ciągłe kichanie, jak najszybciej musisz udać się do specjalisty, który zdiagnozuję problem.

Z pozoru niewinna zmiana zachowania kota, może być spowodowana groźną chorobą, która może doprowadzić nawet do śmierci naszego ukochanego zwierzaka. Aby nie dopuścić do tego typu sytuacji, powinieneś zapoznać się z najczęściej występującymi kocimi chorobami.

Koci katar

Koci katar to choroba zakaźna. Spowodowana jest atakiem wirusów na spojówki, jamę nosową i ustną oraz górne drogi oddechowe. To mieszana infekcja herpeswirusa kociego typu 1 (FHV-1) oraz kaliciwirusa kociego (FCV). Herpeswirus jest łatwy do dezynfekcji przy użyciu znanych i ogólnie dostępnych środków czyszczących. Dużo trudniej unieszkodliwić kaliciwirusa, którego cechuję wysoka odporność. Często do infekcji wirusowej, dołącza zakażenie bakteryjne, które zaostrza jej objawy i dodatkowo komplikuje przechodzenie tej nieprzyjemnej choroby.

Do zarażenia może dojść podczas:

  • Kontaktu między zdrowym a zakażonym kotem. Nie musi to być jednak kontakt bezpośredni. Wystarczy, że zdrowy czworonóg będzie przebywać w środowisku, w którym pozostały drobnoustroje chorobotwórcze,
  • Picia z tej samej miski lub korzystanie z tego samego legowiska i kuwety może również wywołać chorobę,
  • Tak samo do zarażenia kocim katarem może dojść podczas przeniesienia wirusa na rękach ludzkich czy ubraniach.

Choroba kociego kataru może rozwijać się w bardzo szybkim tempie, przede wszystkim w dużych skupiskach zwierząt (np. w schroniskach). Wirus może w bardzo krótkim czasie zainfekować wiele zwierząt. W schroniskach przebywają zwierzęta o różnym stanie zdrowia i odmiennym wieku. Na atak niechcianej choroby narażone są szczególnie zwierzaki z obniżoną odpornością. Najczęściej są to młode koty, które nie wytworzyły jeszcze własnej bariery immunologicznej lub te starsze, które z różnych przyczyn mają rozregulowany system obronny (obecność innych chorób, obniżona odporność z racji wieku). 

Objawy kociego kataru mogą być różne, zależnie od czynnika chorobotwórczego, jaki wywołuje chorobę. Najczęściej jednak są to: 

  • kichanie,
  • wodnisty lub gęsty katar (różny od normalnie mokrego nosa kota), 
  • opuchnięte oczy, z których wypływa lepka wydzielina.

Choroby kotówPodczas choroby można zauważyć również zmniejszony apetyt naszego kociego przyjaciela, co jest spowodowane obrzękiem dróg oddechowych, wysoką gorączką i utratą powonienia co ma kolosalny wpływ na spadek wagi. W niektórych przypadkach pojawia się owrzodzenie języka, podniebienia i warg, które są spowodowane kaliciwirusem. Kot może być nadmiernie senny. Również może pojawić się obfite i pieniste ślinienie

Jeżeli nastąpi nadkażenie bakteryjne, może dojść nawet do zapalenia płuc, jamy ustnej oraz spojówek. W przypadku zapalenia rogówki z owrzodzeniem, Twój kot może nawet utracić wzrok (czasami weterynarz musi usunąć gałki oczne). 

Leczenie na własną rękę nie da żadnych rezultatów, tylko weterynarz może pomoc w odzyskaniu pełnego zdrowia naszego kota.

W przypadku początkowego stadium choroby wystarczą leki przeciwzapalne, krople do oczu oraz preparaty stymulujące odporność. W większości przypadków takie leczenie jest wystarczające i zwierzę odzyskuje pełne zdrowie. 

Jeżeli zwierzak będzie dłużej pod wpływem infekcji, konieczne będzie wprowadzenie innych leków m.in. antybiotykoterapii, która jest dobierana do typu bakterii (groźne powikłania bakteryjne). W przypadku ciężkich objawów dołącza się również kroplówki, by wzmocnić wyniszczony organizm. 

Krew w kale 

Podczas sprzątania kociej kuwety właściciel może spostrzec, iż kolor kału odbiega od tego normalnego. Stolec może mieć szkarłatne zabarwienie z domieszką śluzu. Przyczyny tego mogą być bardzo różne, może być to niebezpieczna choroba, ale i niegroźne pęknięcie w odbycie

Przyczyny obecności krwi w kale

  • Zatwardzenie - w wyniku nieprawidłowej diety (zbyt mało błonnika w pożywieniuodwodnienie organizmu). Przy braku dostatecznej aktywności zwierzaka, tworzy się twardy stolec, który może podrażnić błonę śluzową jelit podczas ruchów        perystaltycznych. Nasz zwierzak podczas zaparć może być się niespokojny i głośno miauczeć, co jest wynikiem bolesnych odczuć podczas nieprzyjemnego stanu.
  • Ciało obce - nasz czworonóg może zjeść kawałek zabawki, ostrą kość kurczaka lub inny niebezpieczny przedmiot, co może spowodować zranienie jelita i krew w kale. Jeżeli kot nie wypróżni ciała obcego, może być potrzebna pomoc weterynarza i szybka interwencja chirurgiczna.
  • Pasożyty - nasz kot może być zarażony pasożytem żołądka i jelit. Robaki niszczą błonę śluzową. Jeżeli w organizmie zwierzaka nagromadzi się wiele szkodników, krew w kale będzie mieć brązowe zabarwienie. By uniknąć takich sytuacji, kota powinna odrobaczać się dwa razy w roku.
  • Zapalenie jelit – alergia na składniki karmy lub nagła zmiana diety może powodować niestrawności. Głównymi objawami są nieprzyjemne gazy oraz krew o dziwnym kolorze wraz ze śluzem, by zniwelować ten problem, należy zastosować dietę eliminacyjną, by  alergany nie powodowały dalszych kłopotów z wypróżnianiem. 

Cukrzyca

Cukrzyca powstaje przy zaburzeniach gospodarki węglowodanowej, białkowej i tłuszczowej. W wyniku cukrzycy w organizmie następuję niedobór insuliny - hormonu peptydowego, co w konsekwencji powoduje stale podwyższony poziom glukozy w krwi

Cukrzyca to choroba, która atakuje bez względu na wiek czy rasę zwierzęcia. Chociaż najczęściej chorują zwierzęta powyżej 6 roku życia

Nie wolno bagatelizować żadnych objawów mogących świadczyć o początku choroby. Wszelkie wątpliwości powinny być skonsultowane z weterynarzem. Do najczęściej występujących objawów cukrzycy należą

  • wielomocz i odwodnienie, 
  • brak apetytu, zwiększone pragnienie, 
  • zaćma (rzadko). 

Jeżeli zauważymy jeden z objawów, powinniśmy udać się do lecznicy weterynaryjnej, gdzie weterynarz obejrzy zwierzę oraz zleci badania krwi i moczu, by postawić końcowa diagnozę dotycząca stanu zdrowia naszego milusińskiego. 

Jeżeli choroba nie będzie rozpoznana lub nie będzie wprowadzone odpowiednie leczenie może dojść do poważnych powikłań: 

  • Stłuszczenie wątroby
  • Nefropatia cukrzycowa (zmniejszenie zdolności filtracyjnej nerek i rozwój mocznicy, uszkodzenie kłębuszków nerkowych), 
  • Infekcje układu moczowego
  • Infekcje skórne
  • Cukrzycowa kwasica ketonowa

Cukrzycowa kwasica ketonowa to złożony proces, w wyniku którego dochodzi do nadmiernej produkcji ciał ketonowych zatruwających organizm, powstania kwasicy metabolicznej, utraty płynów i elektrolitów. Kwasica może powodować śpiączkę cukrzycową a nawet doprowadzić do śmierci zwierzęcia). Tylko natychmiastowe intensywne leczenie może uratować Twojego kota.

Do lżejszych przypadków cukrzycy, można stosować doustne leki przeciwcukrzycowe oraz preparaty z argininą i chromem. Po rozpoznaniu cięższego przypadku choroby lekarz wprowadzi odpowiednie leczenie polegające na wyrównaniu stężenia poziomu glukozy we krwi poprzez podawanie insuliny. Oprócz stosowania leczenia musisz również wprowadzić odpowiednią, zdrową dietę. Żywienie będzie opierało się na wysokobiałkowej i niskowęglowodanowej karmie, która unormuję poziom insuliny na odpowiednim poziomie. Pozytywnym skutkiem będzie również spadek wagi ciała u otyłego zwierzaka. Najlepszym rozwiązaniem jest podawanie karmy wybranej i polecanej przez weterynarza. 

Dlaczego nasz zwierzak nie je? 

Choroby kotówBrak apetytu może być znakiem ostrzegawczym dla właściciela, ponieważ niechęć do jedzenia może być objawem wielu chorób, które muszą być jak najszybciej zdiagnozowane. Konsekwencją niejedzenia może być spadek wagi, który jest bardzo niebezpieczny dla naszego zwierzaka i może spowodować śmierć. Utrata już 10% wagi jest bardzo groźna. Innymi skutkami nagłego ograniczenia przyjmowania pokarmu przez naszego milusińskiego mogą być niedokrwistość, zanik mięśni oraz uszkodzenia narządów. Najczęstszą przyczyną jadłowstrętu jest niechęć przed pobieraniem pokarmu spowodowane trudnością w przegryzaniu i połykaniu pokarmu. Dotyczy to często kotów z chorobami jamy ustnej np. nadżerka języka, zapalenia języka, kamień nazębny, aby uniknąć tego typu nieprzyjemnych sytuacji wymagane są kontrole stanu uzębienia u weterynarza. 

Brak apetytu jest bardzo niebezpieczny dla otyłych kotów. Posiadają one dodatkową tkankę tłuszczową, z której mogą być uwalniane pokłady energii przy braku spożywania regularnego pożywienia. Spalanie tkanki tłuszczowej doprowadza do uwalniania wolnych kwasów tłuszczowych, które magazynowane są w wątrobie, co doprowadza do stłuszczenia, a następnie do niewydolności tego organu

Kolejnym stanem patologicznym jest Triaditis czyli zapalenie dróg żółciowych, jelit, trzustki i wątroby. Niestety objawy tej choroby są mało charakterystyczne. 

Oprócz braku ochoty na jakiekolwiek pożywienie, występują również inne dolegliwości takie jak: 

  • wymioty, 
  • biegunka, 
  • gorączka 
  • nadwrażliwość lub silna bolesność jamy brzusznej, 
  • czasami żółtaczka. 

W początkowej fazie leczenie najważniejsze jest, abyś zadbał o to, żeby Twój kot zaczął znowu jeść. Musi mieć stale dostarczane płyny. Czasami może okazać się konieczne dokarmianie przez rurki gastroskopijne oraz sondy dożołądkowe. Koty w tej nierównej walce są wspomagane lekami (przeciwwymiotnymi i przeciwbólowymi). Choroba cechuję się częstymi nawrotami. Nieleczona może prowadzić do sepsy, niewydolności wielonarządowej i ostatecznie śmierci. 

Choroby układu moczowego 

Koty posiadają bardzo wrażliwy układ moczowy. Często dochodzi do zapalenia pęcherza moczowego, wytwarzania kryształów oraz kamieni nerkowych

Dobrym nawykiem są kontrolne badania jakości moczu, nawet gdy nie widzimy żadnych niepokojących objawów (choroba może być utajona i w początkowym stadium nie dawać żadnych symptomów). 

Koty mają wysoki próg bólu i czasami możesz nie zauważyć, że Twój pupil cierpi. 

Wszelkie zachowania, które wzbudzają zastrzeżenia i różnią się od tych dotychczasowych powinny być skonsultowane z weterynarzem. Objawy, które powinny zwrócić naszą uwagę: 

  • głośne miauczenie, napinanie się czasie oddawania moczu, 
  • częste wchodzenie i wychodzenie z kuwety, 
  • oddawanie moczu w małych ilościach, 
  • krwiomocz na piasku w kuwecie - brązowe/czerwone zabarwienie. 

Zapalenia pęcherza może mieć różne podłoże, najczęściej choroba jest wywołana infekcją bakteryjną, rzadziej przyczyną są wirusy czy pasożyty. Weterynarz po rozpoznaniu patologii zastosuje antybiotykoterapie.

Terapia może trwać nawet do 2 tygodni i zawsze jest dobrana do odpowiedniego szczepu bakterii. Samice są bardziej podatne na zachorowanie niż samce. Wynika to z różnicy w budowie układu moczowego. Kotki mają krótką i szeroką cewkę moczową, której budowa sprzyja infekcjom.

Ważne jest, aby zapalenie było jak najszybciej wyleczone. Brak leczenia może doprowadzić do rozszerzenia infekcji i zapalenia nerek. 

Niewydolność nerek 

Niewydolność nerek jest bardzo powszechną kocią chorobą. To jedna z najczęstszych przyczyn śmierci wśród kotów. Niewydolność może wystąpić w postaci ostrej (stan chorobowy pojawia się nagle) i przewlekłej, inaczej mocznica (choroba rozwija się przez długi okres czasu). Istnieje wiele czynników, które mogą doprowadzić do wyniszczenia nerek.

Dla postaci ostrej: 

  • ostre zatrucia
  • intensywne wymioty

Dla postaci przewlekłej, na którą choruje około 30% kotów powyżej 7 roku życia: 

  • przebyta wcześniej ostra niewydolność nerek
  • przewlekłe infekcje bakteryjne lub wirusowe,
  • zaburzenia immunologiczne,
  • zatrucie, chroniczna niedrożność dróg moczowych
  • wrodzone wady nerek lub nowotwór nerek.

Przewlekła niewydolność nerek bez regularnych badań moczu i krwi może być ciężka do wykrycia. Podwyższony poziom kreatyniny i mocznika może wskazywać na to, że w organizmie dzieją się niechciane i trudne do zauważenia zmiany. Choroba może przechodzić bezobjawowo do momentu wyniszczenia 50-70% miąższu nerek. Szczególnie narażone na problemy z nerkami są koty ras:

Choroby kotówNa początku leczenia weterynarz podaje zwierzęciu kroplówkę, która ma na celu wypłukanie z organizmu zbędnych metabolitów, których wyniszczone nerki nie zdołały wydalić. Oprócz tego kot będzie musiał przyjmować regularnie leki i zastrzyki. Choremu kotu, trzeba zapewnić ochronę reszty niezniszczonych organów, które powiązane są pośrednio lub bezpośrednio z nerkami. Zmiana żywienia naszego czworonoga nie wyleczy choroby, ale zmniejszy jej objawy, a nawet przedłuży jego życie. Nowa dieta powinna mieć obniżoną zawartość fosforu, sodu i białka. Może być jednak stosowana tylko przy wyraźnych zaleceniach weterynarza, nigdy nie profilaktycznie.

Jeżeli choroba będzie nierozpoznana i nieleczona, może dojść do wielu nieprzyjemnych wtórnych problemów. W czasie choroby obniżony poziom wapnia we krwi może doprowadzić do demineralizacji kości. 

Choroby nerek mogą doprowadzić do zaburzeń w produkcji erytropoetyny, hormonu odpowiedzialnego za produkcje krwinek czerwonych, a następnie do niedokrwistości. W ekstremalnych przypadkach może dojść do śmierci zwierzaka. 

Podsumowanie 

Koty narażone są na wiele chorób, które bardzo często nie są trudne do rozpoznania już we wczesnym stadium. Zawsze obserwuj zachowanie swojego pupila, aby zareagować na czas, zanim choroba wyniszczy organizm i spowoduję śmierć. Dobrze zbilansowana dieta na pewno pomaga w utrzymaniu zdrowia. Jednak kocie choroby są wywołane również przez podstępne wirusy i bakterie. Oprócz regularnych badań krwi i moczu oraz wizyt kontrolnych u weterynarza dobrze znać najbardziej popularne choroby, które zostały opisane w artykule.

 Do najczęściej wymienianych kocich chorób należą: 

  • koci katar, 
  • cukrzyca,
  • choroby układu moczowego, 
  • niewydolność nerek (przewlekła i ostra). 

Pamiętaj, żeby regularnie sprawdzać: 

  • stan spojówek, uszów i skóry, 
  • regularność i jakość oddawanego moczu i kału, 
  • nadwrażliwości na ucisk w niektórych miejscach na ciele kota. 

Oczywiście najbardziej narażone na choroby są koty bardzo młode lub starsze, które powinniśmy otoczyć specjalną troską. Tylko szybko zdiagnozowana choroba może być wyleczona. Zawsze pamiętaj, żeby nie leczyć zwierzęcia domowymi sposobami lub oczekiwać, że choroba sama minie. Tylko specjaliści znający się na kocich chorobach są w stanie ocenić prawidłowo stan kota i dobrać odpowiednią terapię, która może być wielotygodniową walką o powrót do zdrowia Twojego pupila.

Mamy nadzieję, że Twój kot będzie miał długie, szczęśliwe i zdrowe życie.